Nog even winter..

Dit weekend, het weekend van 1 februari, is traditioneel in verschillende culturen, eeuwenoude en hedendaagse, het weekend van het ‘eerste lentefeest’. Het feest van licht, ontwaken en een nieuw begin. In de natuur is het te voelen en te zien. Het is al weer langer licht, de vogels zingen anders, vol hoop op het naderende voorjaar. De eerste sneeuwklokjes komen boven de grond en als je goed oplet, met aandacht door het bos of park loopt, dan kun je voelen dat de aarde weer begint te bewegen na de winterrust. De bomen ontwaken heel langzaam uit hun winterrust, de sapstroom komt weer op gang en ook al is het nog niet heel zichtbaar, je kunt het voelen als je bijvoorbeeld je hand op een boom legt, of tegen een boom gaat staan. Er borrelt iets dat op het punt staat te ontluiken.

Maar nog even niet…

afgelopen dagen hulde de wereld zich weer in een witte deken van sneeuw. Een uitnodiging om nog even te wachten met al die nieuwe ideeën die ook in onszelf aan de oppervlakte komen. Na de donkerte en stilte van de winter hebben veel mensen nu de behoefte om weer naar buiten te komen, voorwaarts te gaan met wat in de winter aan nieuwe ontwikkelingen, plannen en  projecten is ontstaan… maar nog even niet.

De natuur vraagt van ons om nog even geduld te hebben. Ons te laven aan de rust en stilte van de winter en nog wat meer op te laden, zodat we over een paar weken, als de lente in vol enthousiasme losbarst, vol nieuwe groeikracht aan dit nieuwe jaar kunnen beginnen.

De bomen geven hierin het voorbeeld en vertellen ons: geef je over aan de seizoenen, beweeg mee op de golven van gebeurtenissen groot en klein, terwijl je stevig geworteld blijft in de aarde, vol vertrouwen op wat zij aan ondersteuning biedt. Zo groei je gestaag en stevig gegrond uit tot je volle potentieel. 

bron : Bomenstichting