griffioengroen

Stichting Bomenbuurt Griffioen, Middelburg


Een reactie plaatsen

Snoeien in de Bomenbuurt

Een snoeidag in de Bomenbuurt door onze ervaren groenvrijwilligers en een paar professionals. Wij doen dit met regelmaat alweer vijftien jaar lang.
Deze keer op gepaste afstand.


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN MEI 2020

Bomenburen beeldmerk

Struikelstenen in de Griffioen

Nu we in deze maand degenen herdenken die in de oorlog omgekomen zijn, staan we stil bij de struikelstenen in de Griffioen.
Wat zijn dat?

De naam struikelsteen is de Nederlandse vertaling van het Duitse woord Stolperstein. Het is een betonnen steentje van 10 x 10 x 10 centimeter dat aan de bovenkant is bedekt met een bronskleurig metalen plaatje.
De steentjes zijn bedoeld als herinnering aan de in de Tweede Wereld-oorlog weggevoerde en omgebrachte Joden. In Vlaanderen worden deze steentjes ook wel gedenk-kasseien genoemd.

Stolpersteine (struikelstenen) zijn bedacht door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig als monument voor de slachtoffers van het nationaal-socialisme. Hij bracht deze gedenktekens aan in het trottoir voor de vroegere woonhuizen van mensen die door de nazi’s gedeporteerd of vermoord zijn. Op elke steen staat in het messing plaatje de naam, het geboortejaar en de plaats en datum van overlijden van degene die er woonde. De stenen liggen vlak in het trottoir maar vallen op door de kleur en de lichtweerkaatsing.
De bedoeling is dat een voorbijganger ze zal zien en stil zal staan om de informatie op de struikelsteen te lezen. Daarvoor moet hij het hoofd buigen en buigt hij als het ware voor het slachtoffer. Het struikelen is dus niet letterlijk bedoeld maar symbolisch.

De Stichting Werkgroep Struikelstenen Zeeland herdenkt ook in onze provincie de weggevoerde Joden met dergelijke steentjes bij de huizen waar zij voor het laatst gewoond hebben.Zo zijn er ook in Park de Griffioen, naast onze Bomenbuurt, struikelstenen in de stoep gelegd.

Op nr. 2 woonden dhr. en mw. Boasson – Sanders.
Dhr. Boasson had een manufacturenwinkel op de markt en was wethouder en locoburgemeester van de gemeente Middelburg. Hij trad zelf af nadat Middelburg door de Duitsers bezet was, wetend wat er komen zou.

Op Park de Griffioen 10 woonde de familie Van Dam – Polak.

Op nr. 22 woonden dhr. en mw. Heertje – Schoolmeester.
Dhr. Heertje was leraar aardrijkskunde aan de Rijks-HBS te Middelburg. Zijn werk eindigt in november 1940 omdat het joden wordt verboden om ambtenaar te zijn.

In maart 1942 kregen de Joodse inwoners van Middelburg het bericht dat ze op 24 maart hun huis moesten verlaten en moesten vertrekken. Samen met een groot deel van de Zeeuwse joden worden ze verplicht per trein naar Amsterdam te gaan. Alleen een kleine koffer mag mee. Hun andere spullen moeten in hun huizen achterblijven. De sleutel van hun huis moeten ze inleveren.

Op die dag worden ook bovenstaande families door de politie opgehaald.
Samen met zo’n 80 andere joodse burgers lopen ze in een stoet en onder begeleiding naar het station. De trein staat al te wachten. Aan weerszijden van de Stationsstraat staat als afscheid een stille menigte.
Een laatste blik …. Voorgoed vertrekken zij.
Een plaquette in de stationshal herinnert ons nog aan dit gedwongen vertrek.

Na enkele maanden in Amsterdam worden zij allen daar opgepakt en via Westerbork naar een concentratiekamp gebracht.
De verschrikkingen van zo’n kamp hebben ook deze voormalige bewoners van de Griffioen niet overleefd.
De struikelstenen die in Park de Griffioen zijn gelegd brengen hun geschiedenis voor ons in herinnering.
Zodat wij stilstaan.

In 1954 is een monument geplaatst op de joodse begraafplaats aan de Walensingel.
Op dit monument staan ook hun namen.
Daarbij staat in het Nederlands en in het Hebreeuws:
Ter gedachtenis aan hen, wier namen hier zijn vermeld, de joden van Zeeland, kinderen van ons volk, die in de jaren 1940-1945 door de vijand meedogenloos weggerukt en omgebracht werden omdat zij waren van de joodse stam. Moge hun zielen rusten in des Almachtige schaduw’.

Groei, bloei en snoei

Het is volop lente in de Bomenbuurt. Alles groeit en bloeit: de meidoorn (wit en rood), de seringen, de vlierbomen, de kastanjes, enz. We zijn blij met de regen van deze week maar wat ons betreft mag er nog meer bij komen. Groei betekent ook dat het groen onderhouden moet worden. Ook in deze coronatijd. We doen ons best en houden daarbij rekening met de afstand tot elkaar.

Ook de heggen groeien en moeten dus gesnoeid worden. Tweemaal per jaar snoeien wij een aantal hagen in de plantsoenen. Onze eerste snoei-dag zal zijn op dinsdag 19 mei.
Het snoeiafval wordt dan op twee plaatsen in de wijk verzameld: aan de begin van de Olmenlaan en bij de vijver in de Kornoeljelaan. Na 1 á 2 weken wordt dit afval (omdat het van openbaar groen afkomstig is) door de gemeente opgehaald. Wanneer u rond de dagen dat wij snoeien zelf ook snoeit, kunt u uw groenafval bij onze afvalhoop gooien. Tussendoor mag op deze plaatsen geen groenafval gestort worden.

Huurverhoging en puntentelling

In april hebben we van Woongoed het voorstel voor de komende huurverhoging gekregen.
In de eerste plaats constateren we dat voor huizen die verhuurd zijn toen ze nog in de sociale sector vielen de streefhuur nu de huurwaardegrens is (i.t.t. vorig jaar).

Wel zien we bij een kleine steekproef dat er in de puntentelling voor deze huizen nu punten gegeven zijn voor een bad (dat er niet is) en voor een tweede verwarmde nevenruimte. Daar willen we bij Woongoed een keer navraag naar doen.

*voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN MAART 2020

Bomenburen beeldmerk
Buurthulp Griffioen

Buurthulp? Wat is dat?
Natuurlijk weten we wat ‘buren helpen’ is: iets doen voor je buren wat zij zelf door omstandigheden nu niet kunnen. Buurthulp is iets dergelijks, maar dan niet alleen voor directe buren maar voor ‘buren’ in de hele wijk.

Een aantal maanden geleden is door de Stichting Griffioen De Wijk en door Welzijn Middelburg ‘Buurthulp Griffioen’ opgezet. Ruim 20 wijkbewoners hebben zich aangemeld om, wanneer dat nodig is, een andere bewoner van de Griffioen even te helpen. Het gaat daarbij steeds om tijdelijk helpen en om hulp die de professionele hulpverlening niet biedt. Om incidentele hulp, niet om structurele hulp. Denk bijv. aan: samen een stukje wandelen, vervoer naar het ziekenhuis, medicijnen halen, boodschappen doen, voorlezen, een klein klusje in en om het huis, enz. Zo is bijv. in de afgelopen maanden iemand geholpen die door haar rug gegaan was en even een paar dingen in huis niet kon doen.

De Bomenbuurt is onderdeel van de wijk Griffioen en dus betreft ‘Buurthulp Griffioen’ ook ons.
Misschien zou u nu of in de toekomst net even wat eenvoudige hulp kunnen gebruiken. Hoe komt u dan in contact met iemand die dit best een keer zou willen doen? Daarvoor wisselen wij drieën elkaar af als coördinator. Een van ons kunt u op werkdagen telefonisch bereiken tussen 11.00 en 13.00 u. Wij hebben de lijst met vrijwilligers en proberen dan iemand te vinden die u de helpende hand wil bieden. Vervolgens neemt deze persoon contact met u op.

Het tel.nr. van Buurthulp Griffioen is 06 45 31 81 44.
Daarnaast kunt u ons mailen via buurthulpgriffioen@gmail.com.

De buurthulpcoördinatoren:
Marianne Fenning
Sjanie Lukasse
Piet de Rijke

Kamp Seisweg

“Na de overgave van Japan riepen Indonesische nationalisten in augustus 1945 de Republiek Indonesië uit. De Nederlandse regering beschouwde dit als een opstand binnen de kolonie Nederlands-Indië en wilde haar gezag weer herstellen. Er ontstond daardoor een jarenlange guerrillaoorlog van de Indonesische nationalisten tegen het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger.
Bij de KNIL zaten ook Zuid Molukse militairen. Na de onafhankelijkheid van Indonesië kwamen ongeveer 3600 van deze militairen, met hun gezinnen, naar Nederland.
Omdat gedacht werd dat hun verblijf in Nederland tijdelijk zou zijn, werden ze ondergebracht in  centrale woonoorden.
Een van deze woonoorden was Kamp Seisweg in Middelburg.”
Lenie Boonman-Usmany , een van onze Bomenbuurtbewoners, vertelt:

Herinneringen aan Kamp Seisweg

Begin jaren ’51 tot ’61 was er een kamp gevestigd waar tegenwoordig de Scholengemeenschap CSW staat. Ik denk dat de meeste bewoners van de Bomenbuurt dit niet weten. Op de plaats waar nu de CSW staat stond ons Kamp Seisweg, omringd door sloten, weilanden en boerderijen. In die periode heb ik er met mijn familie gewoond. In die tijd stonden er verder alleen de 112 nieuwe woningen van de Bomenbuurt, die destijds ongeveer 5 jaar oud waren.

Mijn ouders, twee oudere zussen en ik zijn in 1951 naar Nederland gekomen. Ik was destijds 6 à 7 maanden oud. Mijn vader zat bij de K.N.I.L. waar ook Molukse soldaten deel van uitmaakten. Op dienstbevel van de Nederlandse regering moesten zij met hun gezinnen naar Nederland komen. Zij zouden voor tenminste een halfjaar hier verblijven en dan weer terugkeren. De rest is geschiedenis. Het Kamp Seisweg bestond uit 5 barakken in U-vorm gebouwd. Mijn herinneringen aan die tijd zijn mij dierbaar. Ondanks dat we het niet breed hadden, maakte mijn moeder het altijd gezellig in huis. Mijn vader kreeg destijds 3 gulden zakgeld per week. De rest verdiende hij bij een melkfabriek en door bij een boer op het land te werken. Hij wilde zijn hand niet ophouden!

In onze kamer met de boer bij wie mijn vader werkte en zijn vrouw op bezoek

We hadden ook een kampbeheerder de heer Luyendijk. Je kon bij hem altijd terecht, en was zeer behulpzaam. De familie Luyendijk woonde ook op het terrein.

Voor ons, als kinderen, was het wonen in het kamp heel leuk. Er waren altijd andere kinderen om mee te spelen. We zaten op de Casembroot-school op de Zuidsingel. Daar gingen we lopend heen. Tweemaal per dag heen en tweemaal per dag terug.
Op vrijdag was het altijd wasdag. Dan gingen we naar het waslokaal en keuvelden we met andere kinderen terwijl we ons wasten in zinken teilen. Dat was altijd gezellig.

Mijn moeder leerde Hollands koken en sloot zich aan bij de Nederlandse Vrouwenbond. Ook naaide ze onze kleding en breide truien voor ons. We werden daarom ook de drieling genoemd omdat we altijd dezelfde  kleding droegen (zie foto hiernaast in de woonkamer met een buurmeisje).
We hebben tot 1961 in het kamp gewoond en zijn daarna verhuisd naar de Molukse Wijk in de Stromenwijk. Nu woon ik op Eikenlaan 17. Dus je kunt eigenlijk zeggen dat ik weer terug ben gaan wonen in de Griffioen waar ik als kind veel gespeeld heb.

 

*voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over


Een reactie plaatsen

Postcoderoos Bomenbuurt Griffioen (powerpointpresentatie)

Donderdag 10 oktober vond een informatieavond plaats over de postcoderoosregeling voor duurzame energie en het aanbod voor Bomenbuurtbewoners in het bijzonder.
Op deze avond werd voorlichting gegeven door dhr. Ad Phernambucq van het ‘Zeeuws Klimaatfonds’ (die de aanloopkosten van dit project subsidieert) en dhr. Adrie Neuféglise van ‘Maak onze regio duurzamer’ (die verantwoordelijk is voor dit project).

U bekijkt hier de presentatie :
presentatie Bomenbuurt Griffioen 10102019