griffioengroen

Stichting Bomenbuurt Griffioen, Middelburg


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN JULI 2020

Bomenburen beeldmerk

Waarom luiden die klokken toch steeds?

Lange Jan

Het is vrijdagmiddag 12.50 uur. U zit buiten in de tuin. Hé, daar luiden de klokken van de Lange Jan alweer. Net als vorige week op dit tijdstip. En de week daarvoor. En de week daarvoor. En …..
Waarom is dat?

Voor het antwoord gaan we eerst naar november 1940.
Het centrum van de Engelse stad Coventry werd in de Tweede Wereldoorlog meerdere keren gebombardeerd door de Duitse Luftwaffe.
In Coventry lagen de fabrieken midden in de stad en deze fabrieken waren een belangrijk doelwit voor de Duitsers.  Bij het ergste bombardement, dat van 14 november 1940, kwamen 568 mensen om. Naast vele andere gebouwen werd ook de Sint Michaels kathedraal van Coventry volledig verwoest. Deze kathedraal is na de oorlog weer opgebouwd en boven op de toren werd een ’spijkerkruis’ opgericht.
Dit kruis was gemaakt van drie grote middeleeuwse spijkers die samengevoegd waren en die afkomstig waren uit het verbrande dak van de oude kathedraal. Dit ‘Cross of Nails’ is in latere jaren een symbool geworden van verzoening, vrede en hoop.

Na de oorlog heeft de Sint Michaels kathedraal contact gezocht met kerken in andere steden, ook Duitse steden, die onder bombardementen hadden geleden. Uit die contacten ontstond het Coventry-beraad, een uitgebreid netwerk van kerken die zich inzetten voor vrede.

Cross of Nails

Op zondag 17 mei 2009, exact 69 jaar nadat de Nieuwe Kerk en een groot deel van het centrum van Middelburg door oorlogsgeweld verloren ging, werd ook de Nieuwe Kerk in dit Coventry-netwerk opgenomen en is tijdens een dienst een  ‘Cross of Nails’ geplaatst. Daarbij waren de deken van Coventry, David Porter, en de voorzitter van het Nederlandse Coventry-beraad, dominee Kuipers, aanwezig.

Ook het ‘Cross of Nails’ in de Nieuwe Kerk bestaat uit een kruis dat gevormd is door drie samengebonden grote middeleeuwse spijkers. Het is op een stuk steen bevestigd aan een muur in de kerk. Naast het monument hangt een plaquette met als tekst:

THE CONVENTRY CROSS OF NAILS 
                  presented to
     Nieuwe Kerk van Middelburg
 17 mei 1940 – vrede en verzoening –  17 mei 2009
              FATHER FORGIVE

Inmiddels zijn er over de hele wereld meer dan 160 ‘Crosses of Nails’ geplaatst waarvan 15 in Nederland. Behalve in Middelburg bijv. ook in Rotterdam, Den Haag, Arnhem, Nijmegen en Deventer.
In al deze plaatsen wordt wekelijks een gebedsmoment voor vrede en verzoening gehouden. In Middelburg is dat iedere vrijdag om 13.00 uur in de Nieuwe Kerk. Voorafgaand luiden de klokken. En daarom hoorde u in de tuin om 12.50 uur de klokken van de Lange Jan. En ook vorige week vrijdag op dit tijdstip. En ook de week daarvoor. En ook …..

Uw tuinafval kan rond 24 augustus bij ons snoeiafval

Op maandag 24 augustus hopen wij voor de tweede keer in dit seizoen de heggen in onze buurt te snoeien. Rond die datum kunt u weer uw eigen tuinafval bij ons snoeiafval in de Kornoeljelaan en de Olmenlaan deponeren. Na een week wordt dit afval, omdat het (grotendeels) van openbaar groen afkomstig is, door de gemeente opgehaald.
Wij verzoeken u om na het ophalen van het afval geen groenafval meer te storten op deze plaatsen. En uiteraard ook niet op andere plaatsen.

De oorspronkelijke bel

Wanneer je langs onze huizen loopt (bijv. om Bomenburen rond te brengen 😊) zie je allerlei deurbellen. Sommige huizen hebben nog de oude elektrische bel die door een draadje verbonden is met de schel in de gang. Maar bij de meeste huizen heeft die bel het allang begeven omdat het draadje verteerd was of de schel een mankement kreeg.

Wanneer deze elektrische bel het niet meer doet wordt door Woongoed een elektronische bel aangeboden: een drukknopje naast de voordeur dat bij indrukken ‘door de lucht’ een signaal afgeeft aan het belkastje binnen. Die bel produceert dan het geluid of het melodietje dat je gekozen hebt, mits zowel bij knopje als belkastje de batterij in orde is!
Maar regelmatig zie je toch ook op de voordeur iets staan in de trant van:
“Bel doet het niet. Klepper maar met de brievenbus”.

Toen onze huizen rond 1950 gebouwd werden, kregen ze ook een bel. Geen elektrische of elektronische bel maar een stevige klingelbel. Trek buiten aan de verbindingsdraad en binnen klingelt de bel. Geen gezeur met elektriciteit of lege batterijen. Gewoon handkracht! Werkt altijd!

Een van onze oudere bewoners van de Bomenbuurt heeft nog zo’n bel van het eerste uur en stuurde bijgevoegde foto’s op.
Leuk om dit te weten en deze foto’s te zien.
Hartelijk dank!

 

*voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN MEI 2020

Bomenburen beeldmerk

Struikelstenen in de Griffioen

Nu we in deze maand degenen herdenken die in de oorlog omgekomen zijn, staan we stil bij de struikelstenen in de Griffioen.
Wat zijn dat?

De naam struikelsteen is de Nederlandse vertaling van het Duitse woord Stolperstein. Het is een betonnen steentje van 10 x 10 x 10 centimeter dat aan de bovenkant is bedekt met een bronskleurig metalen plaatje.
De steentjes zijn bedoeld als herinnering aan de in de Tweede Wereld-oorlog weggevoerde en omgebrachte Joden. In Vlaanderen worden deze steentjes ook wel gedenk-kasseien genoemd.

Stolpersteine (struikelstenen) zijn bedacht door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig als monument voor de slachtoffers van het nationaal-socialisme. Hij bracht deze gedenktekens aan in het trottoir voor de vroegere woonhuizen van mensen die door de nazi’s gedeporteerd of vermoord zijn. Op elke steen staat in het messing plaatje de naam, het geboortejaar en de plaats en datum van overlijden van degene die er woonde. De stenen liggen vlak in het trottoir maar vallen op door de kleur en de lichtweerkaatsing.
De bedoeling is dat een voorbijganger ze zal zien en stil zal staan om de informatie op de struikelsteen te lezen. Daarvoor moet hij het hoofd buigen en buigt hij als het ware voor het slachtoffer. Het struikelen is dus niet letterlijk bedoeld maar symbolisch.

De Stichting Werkgroep Struikelstenen Zeeland herdenkt ook in onze provincie de weggevoerde Joden met dergelijke steentjes bij de huizen waar zij voor het laatst gewoond hebben.Zo zijn er ook in Park de Griffioen, naast onze Bomenbuurt, struikelstenen in de stoep gelegd.

Op nr. 2 woonden dhr. en mw. Boasson – Sanders.
Dhr. Boasson had een manufacturenwinkel op de markt en was wethouder en locoburgemeester van de gemeente Middelburg. Hij trad zelf af nadat Middelburg door de Duitsers bezet was, wetend wat er komen zou.

Op Park de Griffioen 10 woonde de familie Van Dam – Polak.

Op nr. 22 woonden dhr. en mw. Heertje – Schoolmeester.
Dhr. Heertje was leraar aardrijkskunde aan de Rijks-HBS te Middelburg. Zijn werk eindigt in november 1940 omdat het joden wordt verboden om ambtenaar te zijn.

In maart 1942 kregen de Joodse inwoners van Middelburg het bericht dat ze op 24 maart hun huis moesten verlaten en moesten vertrekken. Samen met een groot deel van de Zeeuwse joden worden ze verplicht per trein naar Amsterdam te gaan. Alleen een kleine koffer mag mee. Hun andere spullen moeten in hun huizen achterblijven. De sleutel van hun huis moeten ze inleveren.

Op die dag worden ook bovenstaande families door de politie opgehaald.
Samen met zo’n 80 andere joodse burgers lopen ze in een stoet en onder begeleiding naar het station. De trein staat al te wachten. Aan weerszijden van de Stationsstraat staat als afscheid een stille menigte.
Een laatste blik …. Voorgoed vertrekken zij.
Een plaquette in de stationshal herinnert ons nog aan dit gedwongen vertrek.

Na enkele maanden in Amsterdam worden zij allen daar opgepakt en via Westerbork naar een concentratiekamp gebracht.
De verschrikkingen van zo’n kamp hebben ook deze voormalige bewoners van de Griffioen niet overleefd.
De struikelstenen die in Park de Griffioen zijn gelegd brengen hun geschiedenis voor ons in herinnering.
Zodat wij stilstaan.

In 1954 is een monument geplaatst op de joodse begraafplaats aan de Walensingel.
Op dit monument staan ook hun namen.
Daarbij staat in het Nederlands en in het Hebreeuws:
Ter gedachtenis aan hen, wier namen hier zijn vermeld, de joden van Zeeland, kinderen van ons volk, die in de jaren 1940-1945 door de vijand meedogenloos weggerukt en omgebracht werden omdat zij waren van de joodse stam. Moge hun zielen rusten in des Almachtige schaduw’.

Groei, bloei en snoei

Het is volop lente in de Bomenbuurt. Alles groeit en bloeit: de meidoorn (wit en rood), de seringen, de vlierbomen, de kastanjes, enz. We zijn blij met de regen van deze week maar wat ons betreft mag er nog meer bij komen. Groei betekent ook dat het groen onderhouden moet worden. Ook in deze coronatijd. We doen ons best en houden daarbij rekening met de afstand tot elkaar.

Ook de heggen groeien en moeten dus gesnoeid worden. Tweemaal per jaar snoeien wij een aantal hagen in de plantsoenen. Onze eerste snoei-dag zal zijn op dinsdag 19 mei.
Het snoeiafval wordt dan op twee plaatsen in de wijk verzameld: aan de begin van de Olmenlaan en bij de vijver in de Kornoeljelaan. Na 1 á 2 weken wordt dit afval (omdat het van openbaar groen afkomstig is) door de gemeente opgehaald. Wanneer u rond de dagen dat wij snoeien zelf ook snoeit, kunt u uw groenafval bij onze afvalhoop gooien. Tussendoor mag op deze plaatsen geen groenafval gestort worden.

Huurverhoging en puntentelling

In april hebben we van Woongoed het voorstel voor de komende huurverhoging gekregen.
In de eerste plaats constateren we dat voor huizen die verhuurd zijn toen ze nog in de sociale sector vielen de streefhuur nu de huurwaardegrens is (i.t.t. vorig jaar).

Wel zien we bij een kleine steekproef dat er in de puntentelling voor deze huizen nu punten gegeven zijn voor een bad (dat er niet is) en voor een tweede verwarmde nevenruimte. Daar willen we bij Woongoed een keer navraag naar doen.

*voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN MAART 2020

Bomenburen beeldmerk
Buurthulp Griffioen

Buurthulp? Wat is dat?
Natuurlijk weten we wat ‘buren helpen’ is: iets doen voor je buren wat zij zelf door omstandigheden nu niet kunnen. Buurthulp is iets dergelijks, maar dan niet alleen voor directe buren maar voor ‘buren’ in de hele wijk.

Een aantal maanden geleden is door de Stichting Griffioen De Wijk en door Welzijn Middelburg ‘Buurthulp Griffioen’ opgezet. Ruim 20 wijkbewoners hebben zich aangemeld om, wanneer dat nodig is, een andere bewoner van de Griffioen even te helpen. Het gaat daarbij steeds om tijdelijk helpen en om hulp die de professionele hulpverlening niet biedt. Om incidentele hulp, niet om structurele hulp. Denk bijv. aan: samen een stukje wandelen, vervoer naar het ziekenhuis, medicijnen halen, boodschappen doen, voorlezen, een klein klusje in en om het huis, enz. Zo is bijv. in de afgelopen maanden iemand geholpen die door haar rug gegaan was en even een paar dingen in huis niet kon doen.

De Bomenbuurt is onderdeel van de wijk Griffioen en dus betreft ‘Buurthulp Griffioen’ ook ons.
Misschien zou u nu of in de toekomst net even wat eenvoudige hulp kunnen gebruiken. Hoe komt u dan in contact met iemand die dit best een keer zou willen doen? Daarvoor wisselen wij drieën elkaar af als coördinator. Een van ons kunt u op werkdagen telefonisch bereiken tussen 11.00 en 13.00 u. Wij hebben de lijst met vrijwilligers en proberen dan iemand te vinden die u de helpende hand wil bieden. Vervolgens neemt deze persoon contact met u op.

Het tel.nr. van Buurthulp Griffioen is 06 45 31 81 44.
Daarnaast kunt u ons mailen via buurthulpgriffioen@gmail.com.

De buurthulpcoördinatoren:
Marianne Fenning
Sjanie Lukasse
Piet de Rijke

Kamp Seisweg

“Na de overgave van Japan riepen Indonesische nationalisten in augustus 1945 de Republiek Indonesië uit. De Nederlandse regering beschouwde dit als een opstand binnen de kolonie Nederlands-Indië en wilde haar gezag weer herstellen. Er ontstond daardoor een jarenlange guerrillaoorlog van de Indonesische nationalisten tegen het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger.
Bij de KNIL zaten ook Zuid Molukse militairen. Na de onafhankelijkheid van Indonesië kwamen ongeveer 3600 van deze militairen, met hun gezinnen, naar Nederland.
Omdat gedacht werd dat hun verblijf in Nederland tijdelijk zou zijn, werden ze ondergebracht in  centrale woonoorden.
Een van deze woonoorden was Kamp Seisweg in Middelburg.”
Lenie Boonman-Usmany , een van onze Bomenbuurtbewoners, vertelt:

Herinneringen aan Kamp Seisweg

Begin jaren ’51 tot ’61 was er een kamp gevestigd waar tegenwoordig de Scholengemeenschap CSW staat. Ik denk dat de meeste bewoners van de Bomenbuurt dit niet weten. Op de plaats waar nu de CSW staat stond ons Kamp Seisweg, omringd door sloten, weilanden en boerderijen. In die periode heb ik er met mijn familie gewoond. In die tijd stonden er verder alleen de 112 nieuwe woningen van de Bomenbuurt, die destijds ongeveer 5 jaar oud waren.

Mijn ouders, twee oudere zussen en ik zijn in 1951 naar Nederland gekomen. Ik was destijds 6 à 7 maanden oud. Mijn vader zat bij de K.N.I.L. waar ook Molukse soldaten deel van uitmaakten. Op dienstbevel van de Nederlandse regering moesten zij met hun gezinnen naar Nederland komen. Zij zouden voor tenminste een halfjaar hier verblijven en dan weer terugkeren. De rest is geschiedenis. Het Kamp Seisweg bestond uit 5 barakken in U-vorm gebouwd. Mijn herinneringen aan die tijd zijn mij dierbaar. Ondanks dat we het niet breed hadden, maakte mijn moeder het altijd gezellig in huis. Mijn vader kreeg destijds 3 gulden zakgeld per week. De rest verdiende hij bij een melkfabriek en door bij een boer op het land te werken. Hij wilde zijn hand niet ophouden!

In onze kamer met de boer bij wie mijn vader werkte en zijn vrouw op bezoek

We hadden ook een kampbeheerder de heer Luyendijk. Je kon bij hem altijd terecht, en was zeer behulpzaam. De familie Luyendijk woonde ook op het terrein.

Voor ons, als kinderen, was het wonen in het kamp heel leuk. Er waren altijd andere kinderen om mee te spelen. We zaten op de Casembroot-school op de Zuidsingel. Daar gingen we lopend heen. Tweemaal per dag heen en tweemaal per dag terug.
Op vrijdag was het altijd wasdag. Dan gingen we naar het waslokaal en keuvelden we met andere kinderen terwijl we ons wasten in zinken teilen. Dat was altijd gezellig.

Mijn moeder leerde Hollands koken en sloot zich aan bij de Nederlandse Vrouwenbond. Ook naaide ze onze kleding en breide truien voor ons. We werden daarom ook de drieling genoemd omdat we altijd dezelfde  kleding droegen (zie foto hiernaast in de woonkamer met een buurmeisje).
We hebben tot 1961 in het kamp gewoond en zijn daarna verhuisd naar de Molukse Wijk in de Stromenwijk. Nu woon ik op Eikenlaan 17. Dus je kunt eigenlijk zeggen dat ik weer terug ben gaan wonen in de Griffioen waar ik als kind veel gespeeld heb.

 

*voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over


Een reactie plaatsen

NIEUWSBRIEF BOMENBUREN JANUARI 2020

Bomenburen beeldmerk

De klok op de Seisweg

de Wilhelminaklok

Wanneer u vanuit de binnenstad via de Seisweg naar de Bomenbuurt gaat, kunt u altijd even op de klok bij de fietsenmaker zien hoe laat het is. Het is in Middelburg de enige straatklok (klokken aan gebouwen worden geen straatklokken genoemd).  Misschien hebt u zich wel eens afgevraagd: waarom staat die klok daar en hoe komt hij daar? En wanneer u wat beter kijkt: waarom staan er op de klok de jaartallen 1898 en 1923 en de datum 6 september?

Om met dat laatste te beginnen: op 6 september 1898 werd koningin Wilhelmina beëdigd als vorstin. Op 6 september 1923 vierde zij dus haar 25-jarig regeringsjubileum. De Seisweg was toen nog een van de toegangs- en uitvalswegen van Middelburg en de bewoners vormden een aparte gemeenschap buiten (de vesten van) Middelburg. Ter gelegenheid van dit jubileum van de koningin vatten een aantal bewoners van de Seisweg en de Jodengang het plan op om op de Seisweg een openbare klok te plaatsen. Met dit doel werd op de Seisweg en in de Jodengang geld opgehaald en inderdaad kon van dit geld  een klok gekocht worden. Op de klok werden de bovenstaande jaartallen 1898 en 1923 en de datum 6 september aangebracht.

De klok kwam op de hoek van de Seisweg te hangen, tegenover de Jodengang en aan de muur van rijwielhandel Pieters, die daar toen was. In die tijd had nog vrijwel niemand een zak- of polshorloge. Zo’n openbare klok was dus voor iedereen heel handig. Het grapje dat al snel rond ging was natuurlijk dat degenen die niet meebetaald hadden eigenlijk ook niet op de klok mochten kijken.

Wilhelmina klok, garage Pieters Seisweg.
foto Beeldbank Zeeland

De klok was een elektrische klok, waarschijnlijk een van de eerste openbare klokken op stroom. Al gauw werd het een vast punt in het straatbeeld van de Seisweg, een onderdeel dat men niet meer zou willen missen. Het werd daarnaast een verzamelpunt om elkaar te ontmoeten of op elkaar te wachten.

De klok bleef totdat in 1978 de rondweg om Middelburg werd aangelegd. Voor de aanleg hiervan moest de Seissingel verbreed en de rijwielzaak (inmiddels garage) waaraan de klok hing, gesloopt worden. Maar de klok wilden de bewoners niet missen. Op 27 maart 1979 werd de klok terug-geplaatst, weer aan  het begin van de Seisweg maar nu op een paal. Bij deze herplaatsing kreeg de klok de officiële naam ‘Wilhelminaklok’.
Helaas: ook toen waren er vandalen. Een jaar later werd het glas van de klok ingegooid en daarom werd de klok door de gemeente weggehaald. Een gemis voor omwonenden en voorbijgangers.

Jaren gingen voorbij. Er kwamen nieuwe bewoners op de Seisweg en enkelen daarvan kwamen op het idee een straatfeest te organiseren. Het idee sloeg aan en velen wilden meewerken. Zo werd in 1996 de eerste ‘Sijsjesdag’ georganiseerd met kinderspelen, een rommelmarkt en een barbecue. Van de opbrengst van deze dag werd het speeltuintje aan de Seisweg opgeknapt. Ook voor de volgende Sijsjesdag werd naar een doel in de wijk gezocht en zo kwam de herinnering aan de vroegere klok, de Wilhelminaklok, weer boven. Waar was hij gebleven?

Na wat speurwerk bleek de klok op de zolder van de Stadsschuur te liggen, maar in vervallen toestand. Het glas was kapot, de wijzerplaat beschadigd, de klok zat helemaal onder het stof. Herstel zou enkele duizenden guldens kosten. Maar het idee de klok terug te plaatsen vond veel steun bij de buurtbewoners en het plan kreeg de hoofdprijs in de Spekcheque-verkiezing van de gemeente Middelburg. Zo kwam er voldoende geld bijeen.

De klok werd grondig gerestaureerd door de uurwerkmakerij Albert de Goeij en de Werkplaatsen Walcheren. Op 6 september (weer die datum) 1997 was het zover en werd de klok  opnieuw geplaatst. Nu op de hoek van de Seisweg en de Olmenlaan. En dank zij het initiatief van de bewoners van toen kunnen wij op weg naar huis allemaal weer zien hoe laat het is.

Over bladblazen en snoeien

bladval

In de herfst valt het blad van de bomen. Kleine en lichte bladeren waaien wel weg. Die tasten het gras niet aan. Maar groter en zwaarder blad, zoals dat van essen, esdoorns, eiken en kastanjes, bevat veel loog of zuur. Wanneer deze bladeren op de grasvelden blijven liggen en gaan rotten, wordt het gras verstikt waardoor dit afsterft. Om kale plekken in de gazons te voorkomen, moet dit blad dus verwijderd worden.

In november én december hebben wij het blad op onze grasvelden weer verwijderd. De gemeente geeft ons dan van te voren een seintje wanneer zij willen komen.
Wij mogen dan het bladafval op de straten storten. De veegauto van de gemeente zuigt ze daar op en voert ze af.
Daarnaast hebben we op 11 december weer gesnoeid in diverse bosschages in de buurt. Oud hout is verwijderd zodat jong hout in het voorjaar licht en ruimte krijgt om uit te groeien.
‘Snoeien doet bloeien’ zegt men. We hopen dus in het voorjaar weer te kunnen genieten van een prachtig bloeiende buurt.

Uw donatie in 2020

Ongeveer 75% van de bewoners in onze Bomenbuurt is donateur van de Stichting Bomenbuurt Griffioen. Voor ons is dat een teken dat ons werk gewaardeerd wordt. Maar ook dat wij naar Woongoed en de gemeente een heel groot aantal buurtbewoners vertegenwoordigen.
Wanneer u donateur bent, hebt ons gemachtigd eenmaal per jaar de donatie te innen. Uw jaarlijkse bijdrage schrijven wij eind februari af. Ons incassant-ID is NL69ZZZ220582880000 en de omschrijving is ‘donatie Stichting Bomenbuurt Griffioen 2020’.
Hartelijk dank voor uw steun aan onze stichting.

Denkt u bij sneeuwval aan het schoonhouden van uw stoep?
U doet  daar uw (oudere) buurtbewoners een groot plezier mee!
En mogelijk kunt u hen dan ook op een andere manier helpen!

  *voor eerdere uitgaven van deze nieuwsbrief  klikt u op  https://griffioengroen.com/voor-bewoners/over